Bata, bestea ta txakurraren hestea

Ortografia akatsez josita egoteagatik ez ei dute behar bezala ulertu, baina oraingoan ere jakin dute euren ezinikusien jopuntua aurkitzen: Chavez-Chaos gaizkiaren konexioa.

Honelako harribitxiak eskaintzen dizkigun egunkariaren harpidetza egiteko aitzakiatan jarraituko duzue?

Ezkerretara zein eskumatara jotzen dut zapatu-domeketan eguna pasatzera. Ez da egun egokia izan, eskumatara, A8a Donostia alderantz hartzeko: han gu baino ere urduriago ibiliko bide ziren eta, gainera, gure zoritxarra izango lukete zorion, rollo eskaxa. Baleee, benetako lehoizaleak Santimamiñen beharko zuen gaur orroaka (zelaian ala kobazuloan?), baina egonezari aurre egin beharrean, oilo bustiaren modura ihes egin dut ezkerretarantz. Honaxe:

Argazkiak ondo erakutsi ez arren, zoragarria da La Ballena deritzon lurmutur hau, badakizue non dagoen? Olatu hotsak mantsotuta bertan eutsi diot luzaroan, trankil, eta futbolaren ingurukorik entzun barik biharamunera arte egon beharko nukeela pentsatu arren, erloju salatariak, 18:50, izan behar zuena ordurako bazela eta kotxerantz bultzatu nau modu irrazionalean:
Athletic-ek eutsi, eup!, arnas egin dut; Erreala jaitsi, futbola baino ez dok, laguntzarra! Ez batarekin hartu dut hainbesteko pozik, ez bestearengatik tristetu naiz lar, amama Agustinaren hitzak buruan: Bihar ogirik ez da guretzat debalde izango-eta… Gorago edo beherago, goizago ala beranduago, laster gara elkarrekin giputzok, sinestu.

Teleberriaren amaieran ematen dituzten bitxikeria horietako batean ezagutu dut gaur Abey tronpaluze lotsabakoa, 18 urte eta lau tona gorputz. Sri Lankan, ingelesengandik ikasi zituzten kirol horietako batean zaldiarena egiten ari zen gure elefantea, zamalkaria kokotaren gainean zuela; gizontxoa aidean jaurti eta parean zuen mikrobus zuritxoari oldarka ikusi dut, sakaka eta tiraka, barrikada jarri nahirik bezala ibilgailuari eragin eta eragin eta uxatzera zihoazkionei ere tronpakada bortitzak zuzenduaz…

Ezpainetako irriñoa barre algara bihurtu zait, ordea, Abbeyren jostailutxoa selekzio espainolaren ibilgailua zela jakindakoan, piperpoto usainak odola berotu dio nonbait pakidermo gixajoari, kar, kar,kar… kar, kar, kar… Gora Esala Perahera!!!

Oleguer Presas du izena Bartzelonako jokalari gazteak eta, benetan ere, rara avisa dugu bere kastakoen artean. Beti pentsatu izan dut futbolaria dagoenik eta gizaseme berekoienetakoa dela, beti esango dituen hiru-lau epelkerietatik harago erakutsiko ez duena.

The Times egunkari britaniar eskuindarrak (¿?) Iñaki De Juanari egindako elkarrizketak eta irudiek Europa mailan izan dezaketen oihartzunaren beldurrez, estu eta larri dabiltza agintari espainiarrak; hilzorian dagoen gizona, beharko balitz, txakurrek lagunduta (!!!) elikatzeko agindua eman du Epaitegi Nazionalak…

Eskergarria izango da bihar Oleguerrek BERRIAn idatziko duen artikulua; esango duenagatik baino gehiago, hemen ez dakigunik ez, justiziatik baino mendekutik gehiago duen jokaldi politiko honen kiratsa hedatzen lagunduko duelako.

(Bitartean COPEko txistosotxoek: Bobby Sands-en aldean, bizirik hilabete bat gehiago irauteak kartzela espainoletan zein ondo jaten den erakusten du, jakina baita, zelan jaten den Inglaterran eta zelan Espainian…)

Bazkide berriak behar ei ditu Errealak (izena aldatzerik ez du inork pentsatu?) eta ehiztari mentalitatetik sortutako kanpaina hau zabaldu du derbiaren bezpera egunetan:

Honek ez dauka zerikusirik kirolarekin. Errealaren direkzioan aspaldian somatzen dira beste mota bateko motibazio eta jarrerak. Beste hainbat kontutan elkarrekin konpondu ezin dugun momentuan gorroto eta ezinikusiak areagotu nahi izatea ez da zuzena. Eta, bestela, beste hark esan zuen moduan, horrenbesteko amorrua sorrarazten duen jokoa debekatu eta kitto! Ez dago baloirik, ekarri hona!

Gaur, zortzienetan, ez zegoen biak etxerantz bialtzerik. Gehien molestatzen nauenarengandik hasi behar. Honen aurkariaren alde: Gora Frantzia! Beste edozein izan zitekeen, izena gutxienekoa da.

“Son unos vejetes”, “Os van a caer un saco”, “Vamos a jubilar a Zidane”… kirolean aurkariari zor zaion errespetutik batere ez behe auzoan gehien saltzen den (kirol)egunkarian.

Mundialak beti ezartzen du bere iragazkia eta talderik finenak, hala nola, Brasil, Alemania, Argentina-eta pasatu egiten dira galbahe estu horretan. Arazo gehiagorekin Inglaterra edo Italia (ez ei dira ezer mundiala hiru bider irabazita) eta, gaur, hegoaldekoon pozerako, Frantzia laurdenetara.

Ukraniarren kontrakoa kenduta gutxi erakutsi du Espainiak. Beste behin ere kea izan da salgai eta orain zezen mekanikoaren erre usaina da nagusi bazterretan. Ea laurdenetan goi auzoko oilarra kixkaltzen zaigun, gora Brasil!

Ez dakit kontuak ateratze hau zerbaiten seinale izango ete den baina bizitzan zehar hamar bat mundial badaroadala ebatzi berri dut.

Futbolzale eta futboljaleren arteko aldea ere ezarri berri dudala, lehenengoen artean lekutuko nuke neure burua: Athletic-en guruzbideak sufritu bai, baina ez beste edozein talderen edozein neurketa irensten dutenetakoa.

Mundiala hasi zaigu gaur bertan, Alemanian. La Sextak emango ete zituen lehenengo, gero Cuatron ere ikusiko ei dira, digiaparailu mordoa hipermerkatuetan, nork bere futbol platerkada izan dezan elikagai. Zertaz eta norekin hitzegin izan dezagun eta hilabetean zehar nor izango bagara.

Nik neuk, partidurik ikustekotan, etxe azpiko taberna izango dut harmaila eta han elkartuko naiz euskal selekziorik ezean, auzoko espainolei adore ematen dietenekin: geure ligakoak dira-eta… Xabi Alonso gixajoa ere bertan da-eta…

Sistemaz izan naiz Espainiaren aurka diharduenaren aldekoa eta, gainera, ezin ditut jasan aurkariari batere errespeturik zor ez dioten esatari ahobero kalakari horiek.

Patxi Alonso bilbaino-athleticzale–harropotozorria buru (dirua non, arima han) Valdano futbolfilosofo-argentinar-kantsagarri royalmadrildar ohia eta atzeko enparau koadrila aurten La Sextan (entzun al duzue Jorge aspaldi ez dela helikopteroz izandako istripu baten berri, luze eta luze, mundua gogaitarazten?).

Geure taldeek, unean unekoak, sartutako gol guztiak, azkenengo eguna bagenu bezala, orroeka ospatzeko prest nago ja. Tabernaide izango dudanen baten begirakunearen meatxua kokotean zirika izan arren. Ai Korearen izpiritua berpiztu eta Ukraniak-edo hasi orduko etxerako pasaportea emango balie!

Samuel Etoó jokalaria da, Espainiako futbol ligan beltzen duintasunaren aldeko borrokaren kirol ikurra eta, astebete ez dela, esaterako, Zaragozako zaleria sutuaren orroe iraingarriak zirela-eta, zelaitik ateratzeko zorian egon ei zen kamerundarra. Baina Etoó kolore (beltze)koa izateaz gain Etoó da. Aspaldi ez dela ikusi genuen jokalari hau aurkariari gorro higuingarria aurpegira jaurtitzen, edota aspaldiago, gola sartu ondoren, eurena ez zen zelai osoari besoerdiak egiten.

Eredu izan nahi du jokalari honek, jendearen presioa jasan ezinik zelaia utziaz, umetxoen artean Kamerunetik popa bistan etorri eta arrakastatsu bilakatutako kirolariaren ilusioa zabalduz edota Madrileko esatari betilehenaren aldeko zuriari , elkarrizketan, esaldi bakoitza “hermano” hitzarekin bukatuaz. Eta eredu izatea barik, nabarmen geratzea baino ez du lortzen.

Polemika honen harira, Etoók egindakoa ondo ala txarto dagoen, gure arteko kirolari batzuek eurek hoberik aguantatu behar izaten dutela bota dute: aspaldian dopiñaren susmopean dagoen jokalaria izateagatik edo, beste barik, Espainian euskaldun agertzeagatik .

Egia da futbola masa kirola dela eta ikuskizun honen inguruan jatorri, jarrera eta jokaera ezberdineko jendea batzen dela zelaietan. Aniztasun honen babesean anonimo izateak erraztu egiten du errespetu falta eta irain erraza, zaletu alprojenek bestetarako dohainik ere ez dute-eta. Egoera horretan irainduak aurre egingo liokeela baleki, ez luke sarritan hain ausart eta sutsu jokatuko. Gogoratzen duzue Eric Cantonak ikusle bati musturretara jaurtitako hankarateka? Zer iruditu zitzaizuen hura?

Irabazten dituzten diru mordoak irabazita, jokalariek poltsikoak betetzen dizkietenetako batzuk zelakoak diren onartu eta presio horren pean jokatu eta entzungor izaten ikasi beharko lukete.
Utz diezazkietela irakaspenok instituzio, komite eta bestelako hezitzaileei, epe luzera behintzat, ezer konpontzerik badago.

Zer egin beharko lukete, ba, bizitza santu osoan, hasi alebin kategoriatik eta profesional mailara arte, putasemetik gorako loreak igandero-igandero entzuten dituzten arbitro sufrituek? Epaileak zelaietatik alde egiten hasiko balira, zer?

Athletic-en ikur nagusietako bat joan eta legendara bidean jarri zaigu: Telmo Zarraonaindia.

Zarra, euskaldunon deitura luzeok errazteko dagoen ohituragatik , eta hain geure ere ez dugun z erdaldunez ahoskatutakoa.

Beronek jokatutako sasoirik ezagutu izan ez arren, zuribeltzeko futbol zirkinmotelarekin lotzen gaituen izena da Zarra; futbolari prakazabalek, ilea gominaz busti-busti egin eta atzeraka orraztuta, kamarari zintzotasun eta naturaltasun handiagoz begiratzen zioten sasoiarekin. Gure gurasoek buruz errepikatzen duten iriondovenanciozarrapanizogainza kateko begietako bat.

Athletic-en bolada malkartsu hau bezalakoetan aldarrikatzen den zaleriaren hatsa errotzen hasi zeneko futbol epiko euskal labeldunarekin lotzen gintuen zilbor hestea eten da. Ondo bizi, Telmo.