Shellac
Apurtxo bat ere ezagutu barik, atzo bertan erabaki nuen Noise on Tour Rock izeneko ekitaldien artean Shellac-ena ikustera joatea. Delitua izan ei zitekeen bidean hain gutxi dabilen talde paregabe hau etxean izan eta ez ezagutzea. Hasteko, harritu egin ninduen niretzat ezezaguna zen taldea ikusteko eguasten gauez Kafe Antzokia hain beteta ikusteak. Hantxe ginen taldearen beti-betiko miresleak eta neu. Beranduxeago han agertu behar zuenak berezia izan behar zuela-eta, jende artean aurrerantz jo nuen detaile txikienik ere ez galtzeko. Hirukotean jardun behar zuten, rock´n´rollaren oinarri-oinarrizko soinuak , bateria, kitarra eta baxua. Hurrenkera honetan bai.
Todd Trainer bateriajole motza izan zen nire iritzirako taldearen izakera azpimarratzen duen gizona. Eszenatokiaren erdi-erdian, aurrean, kokatu zuten perkusio tramankulua beste taldekideen artetxoan. Shellac soinuaren gidari nagusi, duda barik, eta prezisio makina itzela eskuetan baketak zituela.
Steve Albini Pixies eta Nirvana bezalako taldeen ekoizle izandakoa (superrekoizle mitikoa) taldeburu, garrasilari zein boxeolarien antzeko hanka-jokoan animadore ezkerretan. Letra kantari baino indar handiagoa du erritmo gordinetan talde chicagoarrak eta abeslari lanean tonbola-berriketari mitinlaria zirudien Albini jaunak. Kitarra txirriots batean jartzen zuela nahiago, ixilik, musika deskribatzeko dudan gaitasun urriak Albinik eragindako soinu harrigarriak azaltzeko balio ez didan arren.
Eskumatan, Bob Weston baxujolea, instrumentua ohi baino ozenago eta bortitzago joaz, aurreko bien arteko zubilanean, ez eurak bezain espektakular.
Ez zitzaidan Shelac erraz gustatzeko moduko taldea iruditu baina taldeko hiru elementuok martxan direla lortzen den emaitza bitxia eta berezia da, sikua eta gordina, zaurgarria eta elektrikoa, rockaren eskema guztiak aidean jaurtitzen dituen errezeta. Hardcore arimadun erritmo engranaje aleman zapaltzailea jam session hipnotiko antzeko batean. Neuk ikusi dudalako.