Letz Zep
Letz Zep izena entzunda ez da gaitza zergapeko talde honek zorra nori dion igartzea. Bilboko Azkenan jo behar zuten eta, besteetan bezala, jaialdi aurreko potetxoak hartzeko geratu ginen. Aretoaren ondoko tabernan sartu eta aurrez aurre britaniar itxurako zapazto koadrila bat zen bertan afaritan: Robert Plantzakoa agerian, Jimmy Pageordea ere begibistako… Nork behar zuen han John Bonham difuntu? Hitzordua ere bazen ja, baina artistak alboan izanda trankil jo genezakeen tragoa, ekitaldia ez zen hasiko eta.
Led Zeppelinen klonok ahalik eta berdinen ekartzen dizkigute 70 hamarkadako giro, aktitude, piura eta taldeko izen mitikoen dohainak. Aspaldiko denborei tiraka, entzulea rockaren jatorriaren sasoietara eroateko gaitasuna erakusten du Letz Zep-ek. 5 minututik gorako narrazio musikalek, letra ulergaitzez baina jeneroaren epika lagun, iradoki baino areago, istorio magikoak sinetsarazten zituzten denboretara. Instrumentuak solo eta redoble bortitzen ekinez begirune barik gau horretan kraskatu beharko bailituzten tratatzen ziren garaietara. Melodiak jarraitu eta leloak errepikatzeaz gain, kanten interpretazioa planta, keinu eta bat-bateko ernegaldien bitartez uhurika edo intziri lanturutsuan burutzen zen urteetara.
Gong handi bat alboan, danb eta dunb gogor zeutsan bateria garden platertzardunak Bonhamek berak eraginda bezala. Jimmy Page bezain oldarkor eta birtutetsu, kitarra joleak trebezia tekniko zabala erakutsi zuen masta biko kitarran edo bibolinaren arkuarekin joaz kitarra negar batean jarrita. Robert Plant androginoa bailitzan, ahahaha… uhuhuhu eta baby -baby-babyka, bikain aritu zen kantari marraukaria, oihu, txilio, garrasi, aiene eta hasperen orgasmikoen bitartez kitarraren oldarraldiei aurre eginez, klimax lazgarria helburu.
Rock´n´roll basatiarekin hasi eta ordu bi t´erdian, mailaz maila, zerurako eskilaran gora eroan gintuen Letz Zep-ek Zeppelinen maisulan ugariak ( Black dog, Whole lotta love, Stairway to heaven) etapaz etapa aletzen zituzten bitartean. Bilbori eskerrik askoka eman zuten ekitaldi osoa eta, ikusia ikusita, geuk ere eskerroneko izatea baino ez daukagu.
Weno supongo que hablarás bien de los Led Zeppellin y especialmente de ese genio llamado John Bonham, pues como no me entero mucho del euskera, pero aprecio tu aportación al rock. Un saludo.
Comment by Ignacio — 2007,April 5 @ 6:09 pm
Aupa, Nacho! hablo sobre un conciertazo que vimos el martes por aquí: Letz Zep, grupo tributo de los Zeppelin cuyo repertorio, maneras, vestimenta e instrumentos clavan durante dos horas y media. Fuí al concierto con un amigo que toca la batería y me habló maravillas sobre Bonham. Por cierto, despues del bolo estuvimos admirando la réplica de la batería de Bonham, ¡Más chula que una picha a cuadros!
Comment by Administrator — 2007,April 5 @ 8:52 pm