Bata, bestea ta txakurraren hestea

Azkenaurrekoan bigarrenak, Lucero, jo nituen derrigorrekotzat baina ez zen horrenbesterako ere izan. Lehenengoek, ordea, ustekabe ederra ekarri ziguten.

Hoey & The Mussels laukoan aritu zen ordu erdi luzeko ekitaldi harrigarrian. Hoey behar zuen taldeburuaren gaztelera zuzen baina britaniar kutsukoak atezo jarri gintuen laukote hura nondik irtendakoa ete zen. Kantariak, kitarra akustikoa eskuetan eta, tarteka, harmonika musuan, arima eta bihotz osoz jardun zuen orain kantu goxoan, orain orroka latzean. Ezkerretara zeukan kitarra tximaluzeak amorruz astintzen zuen elektrikoa Hoey-ren riki-rikiaren osagarri, baita kanten indarra erakusten zuten pose eta jauziak egin ere. Euskaraz ere aritu zitzaigun birritan-edo entzuleon despistea areagotzeko. Baxu txiki burusoilak eta erreparatu ere egin ez nion bateriak osatzen zuten banda eta, benetan ere, euren izena buruan gordetzeko moduko kontzertua eskaini zuten. Esker aunitz gu entzuteagatik… Kagoen Dios… ¿Hay alguien ahí? Naparrak halakoxea… Dra! Aspaldian Iruñetartutako irlandar euskalduna bata eta irlandar erdalduna bestea. Gainerako biak…

Lucero . AEBetan presondegiren batean lan behartuak egitetik datorren koadrilaren traza. Lau hauek ere. Ameriketan tabernazulo ilun ketsuetan zaildutako lagunak Europan lehen-lehenengoz euren burua erakusten. Naturalegi, zabarregi batzuetan. Zerikusirik ez kontzertu hasierak megaizarrenarekin. Banan-bana euren lekuetan jarri eta , elkarrekin txantxa-olgeta-berriketan ekin zioten euren zereginari.

Abeslari ihar prakajausia gogotsu hasi zen kitarra eskuetan, Jack Danielsak erlastutako ahotsa aidean, ezkerretan zeukan zekor texastar bizarluzearen kitarra latigokaden laguntzarekin. Perkusioaren zartada bortitzak ozen. Hasiera prometigarriegia gogora zekarzkiguten erreferentzia (Springsteen, The Pogues, Stiff Little Fingers…) eta eszenan hartzen zituzten kerengatik. Behera egin zuen ekitaldiak, baina, nire gusturako: maitasun urratuei buruzko gauerdiko balada gehiegi, patxadatsuegi eta springsteenzaleegi batzuetan, liderregi liderra. Kapitulo berezia baxujolearena: begiak itxita beti, taket luze okertuaren pare eta aitzur kosmiko izugarri baten jabe. Nahi zuenean erraminta laga, nahi zuenean hartu, tente egoteko indar barik zegoenean eskailera gorenean jezarri eta, ametsetan, kitarrari laztanka… Enpin…, Lucero, ikusgarria baina ez hain entzungarria.

Andreak erosten dio arropa,
andreak erosten janaria.
Andreak apailatzen dizkio otorduak,
andreak arropa garbitu eta lisatzen.
Andreak txukuntzen dio etxea,
andreak hezi dizkio seme-alabak, eta apeta guztiak asetzen.
Bere buruarena izan ez eta
andrearen jabe delakoan bizi da, hala ere.

Egonean doazen geziak Joxerra Gartzia (moldatua)

Menphis, Bruce Springsteen, Route 66 errepidea, rock’n’rolla, country musika, AEBetako hegoaldea, gaueko klubak, neskak, kamioiak, maitasun istorio apurtuak, gauerdiko baladak… Hau guztia eta gehiago eskaintzen du Lucero taldeak. Amerikako Estatu Batuetan momentuko taldea da, herrialdea goitik behera kontzertuak emanez igaro ondoren, Europan zehar egingo duten biran, Bilboko Kafe Antzokian izango dira otsailaren 22an. Derrigorra.

Teleberriaren amaieran ematen dituzten bitxikeria horietako batean ezagutu dut gaur Abey tronpaluze lotsabakoa, 18 urte eta lau tona gorputz. Sri Lankan, ingelesengandik ikasi zituzten kirol horietako batean zaldiarena egiten ari zen gure elefantea, zamalkaria kokotaren gainean zuela; gizontxoa aidean jaurti eta parean zuen mikrobus zuritxoari oldarka ikusi dut, sakaka eta tiraka, barrikada jarri nahirik bezala ibilgailuari eragin eta eragin eta uxatzera zihoazkionei ere tronpakada bortitzak zuzenduaz…

Ezpainetako irriñoa barre algara bihurtu zait, ordea, Abbeyren jostailutxoa selekzio espainolaren ibilgailua zela jakindakoan, piperpoto usainak odola berotu dio nonbait pakidermo gixajoari, kar, kar,kar… kar, kar, kar… Gora Esala Perahera!!!

Hortxe zebilen, hortxe zebilen eta neuri ere ailegatu zaizkit iemeren marroaiaren zipriztinak . Iuuufiiiii, neu ere blogosferiko…!!! Ez nau ustekabean harrapatu baina eskerrik asko, Ion, nire akordua izateagatik.

Memea deritzo norberaren bizitzako kuriositate izkutu aitorgarriak zabaltzeko gonbidapen mota honi eta, estriptiserako aukera baliatuz, hona, Jonasen bost intimitate:

1. Bejetarianoa naiz jaiotzetik, hots, ez diot sekula aurrez aurre txuleta bati ekin. Neure euskalduntasuna ere zalantzan jarri izan didate honegatik inoiz.

2. Antiojo urdinak daramatzat Derioko La Moderna optikako saltzaile bizkorraren erruz. Harrezkero, tarteka, Xabier Usabiagarena ez, baina satelite itxura hartzen diot neure buruari.

3. Gaztetan izotzetako hockeyan ibili nintzen Nogaro H. C. taldean, baita matrailazurreko ugari jaso eta zabaldu ere. Ordutik, beharbada, aberia…

4. Neure musikazaletasun selektoan, Paquito Chocolatero, Obladi-Oblada edo El Ritmo de la noche bezalakoak suharki dantzatu eta duintasuna galdutakoa naiz.

5. Esala Perahera, Budaren letagina paseatzeko 100 bat elefante eta dantzariz egindako desfile itzela, ikustera beren-beregi Sri Lankako Kandy hirira joan nintzen duela hiru-lau urte. Neu ere Budaren erromes, zingaldarren sanferminetan.

Amaren debekua hausteko egarri den ume bihurriaren antzera, kaka mokordoa ikusiaz batera, hanka jaso eta indarrek eman ahalean, P L A U S T, zapaldu. Zipriztinak honelaxe, hurrenez hurren:

Jozulín, Asel, Lekesan, Zakilatente eta Ignacio Alted

San Balentin egunean ere euskaldunok euskaldun jokatzen dugu. Merkataritzaren amarruak dira horiek, guk urte osoan maite dugu elkar… bezalakoak entzun eta botatzeko eguna dugu gaurkoa, bestelakoan kontsumorako inolako joerarik izan ez eta astero-astero afari intimoak egiten usatuta egongo bagina bezala. Maitasunaren egunean sinestu ala ez sinestu, inguruan beti izaten da baten bat gure gaurko eginbeharrez galdetuko duena.

Balentinen deboziokoa bada, berak honako lore sorta ederra jaso edota harako afari erromantikoa -kandelatxo eta guzti- egin behar duela pasatuko dizu musturren aurretik , elkarren aukera egin izana euren bizitzetako lorpen handiena dela sinetsarazi nahirik. Inoren begietara zoriontsu ageri beharrak bizi ditu otsailaren 14an.

Balentinen deboziorik ez badu, bere galderek besteak ere bera bezain normal direla konprobatzea izango dute helburu. Kontsumismoa ez doala berarekin, beste edozein bikotetan bezala egunerokoa gazi-gozoz betetako bidea izaten dela eta, ze demontre, bikotearen zoriona ez dutela lore eder, bonboi gozo eta bihotz gorri hutsek eusten…

Gaurko egunez kari, txati zein txurrika ibiliko direnetakoa izan barik, gero eta aspertuago sentitzen naiz bigarren multzokoen matraken aurrean, ezkontzaz edo gabonez hitz egitean bezalaxe, erabilitako argudioak ajatu eta entzunegiak gertatzen direlako.

Bestelako ideiarik ezean, egutegiak dakarkigun aitzakia txikiena blogerako txatal bihurtu nahi dugunona izan daiteke hirugarren multzoa. Inoren praketan sartu barik, egunak aurrera zelan egiten duen behatu eta honako edo harako joerak jator edo horteratzat hartu nahi izan barik, ur azalean olio geratzea. Ez dut ezer esan, to kantatxo bat:

Adierazpen askatasunaren alde Kelmeren arropa zein kirol produkturik ez duzula erosiko sinatu nahi baduzu, hona Vilaweb orria (katalanez dago, baina erraz egiteko modukoa da).

Oleguer Presas du izena Bartzelonako jokalari gazteak eta, benetan ere, rara avisa dugu bere kastakoen artean. Beti pentsatu izan dut futbolaria dagoenik eta gizaseme berekoienetakoa dela, beti esango dituen hiru-lau epelkerietatik harago erakutsiko ez duena.

The Times egunkari britaniar eskuindarrak (¿?) Iñaki De Juanari egindako elkarrizketak eta irudiek Europa mailan izan dezaketen oihartzunaren beldurrez, estu eta larri dabiltza agintari espainiarrak; hilzorian dagoen gizona, beharko balitz, txakurrek lagunduta (!!!) elikatzeko agindua eman du Epaitegi Nazionalak…

Eskergarria izango da bihar Oleguerrek BERRIAn idatziko duen artikulua; esango duenagatik baino gehiago, hemen ez dakigunik ez, justiziatik baino mendekutik gehiago duen jokaldi politiko honen kiratsa hedatzen lagunduko duelako.

(Bitartean COPEko txistosotxoek: Bobby Sands-en aldean, bizirik hilabete bat gehiago irauteak kartzela espainoletan zein ondo jaten den erakusten du, jakina baita, zelan jaten den Inglaterran eta zelan Espainian…)

Orain dela 25 bat urte despistaturen baten paparreko txapan edo iduneko zintzilikarioan País Vasco mutilatua ikusi ahal izaten zen arren, gazterik gehienok bat gentozen geure herria paper gainean marrazterakoan.

Egin berri den estatistika batek, berau zein eremutan egin den ez badakit ere, gure artekoen %30ek horrela irudikatzen du gure / euren lurraldea:

Mingarri gertatzen dira maparen ebaketa zein %30 horietako askok egokitzat joko lituzketen izendapenon grafia. Are kezkagarriagoa, berriz, iritzi publikoaren zati hau gizentzen jarrai dezakeen agintari geuretar askoren aspaldiko konformismo eta laxokeria.

Zabal ikusi eta erraz jokatutako futbolari tiki-taka esan zion behin edo behin aditu xinplezaleren batek. Rockaren tiki-takan jardun zitzaizkigun The Yayhoos taldea atzo gauean Azkena areto meharrean, maisu. Euren lurraldeko rockaren lorratzetik abiatuta, batere konplexu barik edozein erritmori ekiteko gauza da talde amerikarra eta, gainera, ondo egiten dute. ABBA edo B-52 talde merkezaleen kantak ere harribitxi egiteko ahalmena dute euren esku-eztarrietan hartuta, abesten dituzten kontuoi dramatizazio puntu egokia ezarriaz eta euren buruari ere barre eginez.

Ondo pasatuaz, zaletua ixiotu. Pare bat orduko saioari edozein musika ekitaldik beharko lukeen zentzu ludikoa eransteko gaitasunik ez zaie falta. Eszenatokian ez dira beste batzuk bezain oldarkor ageri, aktitude gutxiago, baina sobran dakite entzulearen aurrean dibertigarri agertzen.

Dan Baird gidari soinu tradizional, country eta kera blackcrowestarretan eta Eric Ambel kantu popero eta maitasunezkoetan. Eurak biak uztarri berean doazela esatea nahikoa balitz ere, baxujolea eta bateria ere ez dira atzean geratzen: laurak dira egoki eta polito kantatzeko kapaz. Naturaltasun itzelez aldatzen dituzte tresnak eskutik eskura, konbinazio posible guztiak eginez: orain kitarra jotzen dagoena, bateria jotzen dago hurrengo… eta alderantziz; orain baxu jotzen ari dena, kitarrari txinpartak ateratzen ikusten da ondoren… eta alderantziz ere berdin. Ez dira alferrik supertaldetzat jotzen eta atzo ulertu genuen etiketa horren pean doan guztiak ez duela derrigor zentzu negatiborik hartu behar.

Inpresio orokorra izan zen kontzertu itzela entzun ahal izan genuela eta, partaideetako bakoitzaren abilezia teknikoei buruzko eztabaidak eztabaida, tiki-taka, tiki-taka, nekez ikusi ahal izango da hemen zehar The Yayhoos-en bestekorik.

Bis bakarra jo zuten eta ,zelan ez, ABBAren Dancing queen ezaguna izan zen bart gaueko ekitaldi handiari amaiera eman ziona. Hona entzungai.