Bata, bestea ta txakurraren hestea

Bikoitza atzo Antzokian entzun ahal izan zen kontzertua. Hasteko eta giro berotzaile, The Muggs talde detroitarrak bere 70 usaineko kantak jo zituen, riff astunak eta blues zaporea nagusi. Hirukoan aritu ziren, power trio gaurko hitzetan, eta bitxikeria modura, baxu joleak eskumako besoan paralisiren bat-edo izan eta, ezker hutsaz jotzeko, teklatu batek egiten ziola kitarra lana.

Jarraian, adrenalina eta pasioz betetako The Paybacks talde bikaina. Rock gordin eta jarreraz betea, Detroit soinua, nondik eta motorraren hiritik hauek ere.

Aktitudez gainezka, Wendy Case emakumea buru: 1.90m andrazko luze, emakume aurpegiko mutilaren aurpegikera hezurtsua, praka bakero ilunak estu-estu eta alkondara beltz distiratsu pegau-pegaua: Takoirik zeraman fijatu ez, huts teknikoa, baina elektrizitate lar zerabilen gorputzean horrela izateko. Giroa berotu ahala, filmetako gaizto aurpegidun honek, paparreko botoi bat gehiago askatu zuen, emakume fatala benetako rock neska, ahots urratua tarrat eta tarrat eta kitarrari zart eta zart.

Danny Methric kitarra, jainkoa, inoiz baino jainkoagoa, bi bider jo baitzuen, The Muggs-ekin lehenik eta The Paybacks-ekin hurrengo; irribarrea aurpegian, eszenatoki osoan zehar zebilen sosegatu ezinda, buruari eragin eta eragin, salto eta brinkoka, beldurrez ginduzkan kitarrari ematen zizkion astinduekin , hain instrumentu ederrak ez ete zuen bazterren bat jo eta txikituta geratu behar.

Rockabilly trazako baxujoleak eta bateria azeleratu indartsuak osatzen zuten laukotea eta rock-aren eta punk-aren eremu konpartitu sutsuan aritu ziren gogotsu, riff indartsuak, punk gihartsua eta pop zertzelada distiratsuak tartekatuz.

Aurrez ezagutu gabeko taldeen zakuan neuzkan eta bikainak iruditu zitzaizkidan biak ere: atzera bidaia musikaren denboran, lehenengoen kasuan, eta rockaren primitibotasuna berreskuratze saioa, bigarrenen kasuan.