M-22tik A-30era
Gogorra izan da mundu mailan ere 2006 urtearen amaiera, baina geografikoki hurreren tokatu zaigunak zartarazi du gure itxaropena eta, hemen gaude, bost bat egun geroago, ETAk bere jarrera aldaketari buruz zer esango.
Joan den zapatuan ETAk Madrilen eragindako atentatuak jauzi kualitatiboa ekarri du talde armatuaren ohiko jokabidean eta ez du lan erraza izango euskal gizarteari aurrean zehar gizaki bi eroan dituen ekintza krudela zuritzen. Oraindik orain ETAk euskal herritarron aurrean izan duen aktiboetako bat haren sinesgarritasuna izan da, egindakoa bere gain hartu eta egin gabea ukatzeko erakutsi izan duen prestutasuna, eta galdu du, dagoeneko, edonork onartzen zion dohaina.
Meniak iraun duen bederatzi hilekoaren irudia egiteko, zezena adarretan hasi eta buztan puntan amaitzen dela esaten da, eta kasu honetan ez litzateke jarrera egokia izango denok buztan punta horri begirik kendu gabe geratzea. Krimena ETArena da, ez beste inorena, baina ez dezala baieztapen honek zezen adar zorrotzari aurre egiten jakin ez dutenen lan eskaxa izkutatzeko balio.
Aurrerantzean? Hemen jarraituko dugu bakearen ostean politika etorri behar ete den ala politikaren bitartez bakeak etorri behar duen, betiko morokilari ekiten.
Barearen osteko ekaitzak aztoratuta, sentsazio ezkorrez beteta eta zeresan ezean geratu gara, zergatiak betiko berbetan bilatu nahirik. ETAk ere ez du arrazoi biribilik erraz topatuko eta, euskal herritarron artean ernatutako ilusiorik zapuztu nahi ez badu, menian jarraitzea luke onena. Espainiako gobernuari dagokionez, delako prozesua apurtzeko prest badago, alferrik galtzekorik egon ez edo M-22tik A-30era ezer egin ez den seinale izan daiteke.