Durangora bai?
Noiztik gogoratu ez arren, urtero-urtero parte hartu dut inmaculada-constitución zubi honetan izaten den Durangorako erromesaldian. Modalitate guztietan joan ere, lagunekin, bakarka, ikasle eta guzti, familia eta guzti… Ezberdin bizi daiteke giroa batera edo bestera joan eta, dudarik ez dago, eguna pasatzeko eta betiko-aspaldiko lagunak ikusteko aukera ederra da.
Egunotan Durango entzute hutsa azokarekin erlazionatzen da zuzen-zuzenean, beste edozertaz ari garela ere, bertan beste bizitzarik ez balego bezala: liburua, diskoa, poltsa beteak, jendetza milaka, kultura kiloka eta zerbezak litroka…
Nik neuk beti jarri izan diot frenoa neure buru berotuari azokan sortzen den kultur kontsumismo eta erosi beharraren aurrean, ez dut libururik lau-bosnaka erosiko, gero denborarekin apaletan ikutu ere egin barik utziko baditut. Urtero sentsazio eta ondorio berdinekin uzten dut atzean Durango. Bai, izan gara, baina hurrengoan ez nator. Megadenda horietako batean liburu aleak banan bana erosiko ditut nire irakurtzeko ahalmen eskaxak merezi duen erritmoan jarduteko.
Bihar izango dut bakarrik joateko aukera eta, berriro ere, ezbaian nabil neure buruarekin. Kontra, ez zaidala gustatzen gure kontzientzia txarraren purifikaziorako-edo horrelakoetan zelan jokatzen dugun eta, ze demonio, ezagunen konpainia ere nahiago dudala tantaka disfrutatu… Alde, hantxe dagoela saltsa egunotan. Durangora, bai? Batek daki zer egingo dudan.