Guru Ruper
Azkenaldiko nire eskapada sarrien maiztasuna neurtu nahi duenak erraz aterako du kontua azken txatalei behatuta. Denak atal berekoak, denak tenplu batekoak.
Krapulatze berantiar hau dosifikatze aldera, aurreikuspenen artean ez baneukan ere, ez zen polita izango euskal musikaren guru berria hirira bisitan, eguen-bariku, birritan etorri eta kale egitea. Ondotxo zekien berak Bilbok ez ziola hutsik egingo eta berak ere beti-betiko ordaina eskaini digu. Ruper beti Ruper.
Bigarren egunez ere bete egin du Kafe Antzokia Ordorikak eta bere rupertorio zabaletik ordu bi t´erdiko emanaldia jorratu du ahobeteko ahotsez, berbaz berba, eta maisuki lagundutako musikariez, kantuz kantu, gaineko pantaila bietan erretratu eta kaleidoskopio irudi zoragarriak zituela.
Badira ruperzaleen artean azken bi disketatik honako amerikartze argi bat ametitu ez eta bazterrera egin dutenak, baina euskal musikaren guru honek ingurura ikasle berriak ekartzea lortu duela esan daiteke areto honetan batutako jendea sailkatzen hasiz gero. Ruper dozena bat aldiz ere entzundako honek inoiz baino jende gazteagoa ikusi dut haren kantarik aspaldikoenak hitzez hitz abesten. Inkondizionalen artean, euskal poeta, euskal rockero, kazetari eta gainerako sasiletradua ugari.
Bateria-baxuari tarteka lau gitarra eta, zatirik folkienetan, bibolina gehituta ekitaldi izugarria egin du maisuak, azken tantaraino (labexomorro-labexomorro) bene-benetako zaleek baino apreziatzen ez duten horietakoa. Gainerakoak hiru biseko gau hunkigarri honetan zaletu direla-eta nago.