Pila, pila, pila patata tortilla…
Udako kantak beti egin ohi du bide berbera: komunikabide eta hedabide indartsuenek, telebistak, irrati modakoenek-eta uda sasoirako lelo lelo eta errazeko kanta arinen bat belarriz jo orduko, jo eta kean behin eta berriro jarri eta ez du bide luzerik egin behar izaten ikastetxe, lantegi edo tabernetako belarri merkeenetara heltzeko. Era honetan, batari entzun, besteari entzun asper-asper eginda amaitzen dugu aire jakin batzuekin.
Aurtengo udan, Euskal Herrian, ume bat baino gehiago errezelotsu ibili ei da euren diskoen arteko baten falta somatuta. “Non da Pirritx eta Porrotxen diskoa?”
Nik neuk, kafetegi batean, goizeko zortziak aldera, armosetan nengoela deskubritu nuen udako kanta euskalduna: “Maite zaitut, maite-maite zaitut pila, pila, pila patata tortila…” honelaxe urratu zuen toki hartako giro serio goiztiarra gaupasan zetorren gazte talde sasoitsu batek. Eta ekin berriro ere: “pila, pila, patata tortillaaaa…” Xelebrea iritzi nion kantatxoari eta lekuko hit-a zela-eta geratu nintzen. Geroago egunkari bateko titularrerako kanta haren izena ikusitakoan jakin nuen aire haren hedapena nik imajinatutakoa baino zabalagoa zela. Uda joan eta gero ere, Euskadi Gaztean herri askotako zikinbrillo, uletente, kaskamotz, tximaluze eta abarrak baltsio berean elkartzen zituen kanta ipintzen jarraitzen dutela. “Umeen kanta bat udako abesti?” galdetzen zidan lehengoan bere udako soinu banda agropop kantu paletoa izandako ikasle gazte ortuellar batek. Lastima Euskal Herriko uhinek Ezkerraldean hain horma sendoan tope egitea!
Powered by Castpost