Vivaldi izeneko kanta arraro bat
-Aitetxu, eskolan oso izen arraroa dekon kanta bat entzuten dogu, lasaitzeko…
-Zein da, ba, izen arraro hori?
-Vivaldi. Eta udabarrikoa dau eta negukoa be bai.
Guraso berrion artean sarri baino gehiagotan seme-alaben xelebrekeria eta ateraldiak izaten ditugu hizpide eta aste honetan gureari entzundakoak musika klasikoaren inguruko eztabaida ekarri zuen.
Gure sasoian ez bezala, ume txikitxoenei eskolan musika mota hau hurreratzea kulturalki aberasgarria eta biologikoki lasaigarria iritzi genion. Denak ados.
Entzuten ditugun musikak entzuten ditugula musika klasikoaren edertasuna aitatutakoan, sublimazio moduko batez aritzen gara, sasoi batean irakurzaleen artean Herman Hesse ahoratzen zenean lez, gehienetan arlo horretan dugun ez jakintasuna izkutuan gorde asmoz. Bai eta ez. Polemika.
Gaurko egunez lasai-lasai bota dezaket musika klasikoa ez zaidala lar gustatzen; Pachelbel-en Canonetik haratago ez naizela mota honetako kanta bat behin eta berriro entzuteko kapaz; entzun badut, Urte Berri eguneko goiz ajetsuan ski jauzien osteko saio bienarrean, dentistaren edo beste edozein medikuren itxarongelan entzun dudala eta ezin dudala giro horiekin lotzerik ebitatu; gure bizimodu zoro honetan kotxean joateko, etxeko lanak egiteko, lagunekin berriketan jarduteko edo trago bat hartzeko nahiago ditudala beste musika batzuk bihotz-arimak martxan jartzeko.
Adinean aurrera joateak konplexuren batzuk aidean botatzen laguntzen du eta, komaidios, eskertzen da.