Kortinglesa
Umetan, Bilbo inguru osoan gunetzar komertzialik ez zen sasoian, Kortinglesa toki majikoa zen guretzat: eskailera mekanikoetan gora eta behera ibiltzearen nobedadeaz gain, toki hartan mota guztietako txibizkeriak genituen eskuerara, 2. eta 3. solairuetan bereziki. Etxean, baina, aita izaten genuen Kortinglesaren oposizio nagusi: hobe genuela Zazpi kaleetako edozein dendatan erostea, hura espainolen esku zegoela-eta. Orduan aitari jaramon handirik egiten ez bagenion ere, Franco hil eta gero, lehengo piperpoto hori-gorri, realmadrileko kamiseta, osbornezezen eta vasquito-nesquitekin batera, ikurrin erraldoi, arranobeltz eta mota guztietako zazpiakbatak nahastu ziren, han, oroigarrien txokoan. Demokrazia eta kulturbitasuna Kortinglesean, patrika betetzea helburu, berdin da nondik jo. Tolerantzia kontua, tolerantzia ezarena, izango da, baina txoko hartako anabas kulturalak gonbitolarria eragiten zidala igartzean beste behin ere aitak arrazoia zuela onartu behar izan nuen.
Gaur bertan , Bilbo erdaldunean ere, azentu ezberdina dutela aitari “aita” eta amari “ama” esaten zaionean, San Jose egunaren errapeari tiraka, honelaxe zioen Kortinglesaren iragarkiak: PARAPAPÁ Eta aspaldiko partez gonbitolarria etorri zait berriro.