Bata, bestea ta txakurraren hestea

Urtarril-otsail bitarteko nire hausnarketak jarraitu dituenak erraz antzemango du nire azken irakurketak zeinenak izan diren eta zein soinu banda darabildan durunduan.

Eta “poetak” darabiltzat buruan joan eta etorri, joan eta etorri… Felipe Juaristi poeta institutuan irakurritako elaberri baten harira ezagutu eta, entzundako azken kontzertuaren harira, kotxean “hay poetas de la calle, hay poesía en movimiento, hay poetas que se bajan la bragueta, ay ay ay ay ay…” Eta poetak buruan joan eta etorri.

Zer da poeta izatea? Eskola sasoian, espaniar literaturako poeta handien lanak ezagutu genituen eta aztertu baino gehiago, oiloen moduan aztarka ibili ginen Machado, JR Jimenez edo Garcia Lorca bezalakoen hitzetan. Eta, beharbada, orduko gaztetasunagatik, edo islatzen zuten unibertso urrunagatik, edo erdal hizkuntzaz nuen ezagutza prezisio gabeagatik ez nuen jakin haien lan handiak estimatzen. Poesia dohain jainkotiarren batek ikututakoek baino ez zuten ulertzen.

Euskal literaturan zaletuaz batera, Kirmen Uribe edo Pako Aristiren poesia narratibo hurreragokoari sikiera usain hartzen niela ikusteak lasaitu egin ninduen, lasaitu ninduenez… Poesia kaletiarragoa, gizatiarragoa eta eskuragarriagoa dela sinestuta bizi naiz orain.

Baina, hara nondik, nor zen ere gogoratzen ez dudan idazle batek, telebistan, ulertarazi zidan poeta izatea, punkia edo rockerra izatea bezalaxe, bizitzaren aurreko jarrera bat zela; idatziz adierazteko gaitasunik izan ez arren, bizitza poeta jende praktikanteak baino modu lirikoagoan ulertzen duen jende ugari dela bazterretan… Eta ez berbaz, ez idatziz sekula iaioa izan ez naizen honek, hortxe nago ni, pentsatu nuen neure bostean.

Bada, horixe, poeta mota asko dagoela. Brageta jaisten dutenetarikoak ere bai. Eta, gainera, zer demonio, El cartero de Pablo Neruda filmean ziotenez, LA POESIA NO ES DEL POETA, SINO DEL QUE LA NECESITA.